Nazywam się Uliana, mam 23 lata. Do Polski przeprowadziłam się tuż przed swoimi dziewiętnastymi urodzinami. Choć decyzja o wyjeździe dojrzewała we mnie od dawna, jej ostateczny kształt nadały wydarzenia polityczne w Białorusi w 2020 roku. Protesty, niepewność i poczucie braku perspektyw sprawiły, że zrozumiałam jedno — jeśli chcę budować swoją przyszłość, muszę zacząć gdzieś indziej.
Nie wyjeżdżałam jednak w nieznane. Polska, a szczególnie Warszawa, była mi już dobrze znana — mieszkał tu mój brat, którego często odwiedzałam. Wiedziałam, że po przyjeździe będę miała dach nad głową i wsparcie bliskiej osoby. To dawało poczucie bezpieczeństwa, ale nie oznaczało, że wszystko będzie łatwe.
Pierwsze tygodnie przypominały spokojną adaptację: spacery, oswajanie się z językiem, obserwowanie ludzi i codzienności. Prawdziwe wyzwania przyszły później — wraz z koniecznością znalezienia pracy i załatwienia formalności związanych z pobytem. Bariera językowa okazała się większa, niż się spodziewałam. Potrafiłam powiedzieć coś prostego w sklepie, ale to nie wystarczało, by pewnie wejść na rynek pracy. Pojawił się strach, że sobie nie poradzę, że nie zostanę zaakceptowana, że stracę grunt pod nogami.
W Białorusi pracowałam jako rzeczniczka prasowa młodzieżowej drużyny hokejowej. Sport był mi bliski od zawsze — mój tata jest zawodowym sportowcem — dlatego w tym środowisku czułam się pewnie. W Polsce nagle znalazłam się poza swoją strefą komfortu. To doświadczenie pokazało mi, jak łatwo można stracić pewność siebie, gdy znika znajome otoczenie.
Był moment, kiedy poczułam pustkę i bezradność. Pojawiły się objawy przypominające depresja — brak apetytu, spadek wagi, obniżony nastrój. Do tego doszły problemy ze snem, trudności z zasypianiem, niespokojne noce i ciągłe zmęczenie w ciągu dnia. To był trudny czas, w którym najprostsze decyzje wydawały się wyzwaniem.
Przełom przyszedł wraz z pierwszą pracą — znalazłam ją niedaleko domu, na lodowisku, w bufecie. Może nie była to praca marzeń, ale dała mi coś znacznie ważniejszego: kontakt z ludźmi, praktykę języka i poczucie, że zaczynam budować coś od nowa.
Równolegle mierzyłam się z formalnościami. Proces uzyskania karty pobytu był źródłem dużego stresu — dokumenty, wnioski, wizyty w urzędach. Choć posiadanie Karty Polaka znacznie ułatwiło całą procedurę, napięcie związane z biurokracją było nieuniknione. Myślę, że każdy migrant dobrze zna to uczucie.
Mimo że mieszkałam z bratem, często towarzyszyło mi poczucie samotności. Nawiązywanie nowych znajomości w obcym kraju nie jest proste — szczególnie gdy nie wiesz, gdzie i jak zacząć. Co ciekawe, nawet po kilku latach zdarza się, że to uczucie wraca.
Czy kiedykolwiek chciałam wrócić? Nie. To była świadoma decyzja i, patrząc z perspektywy czasu, właściwa. Wszystkie trudności, z którymi się zmierzyłam, dały mi doświadczenie, którego nie zdobyłabym w inny sposób.
Dziś, po ponad czterech latach życia w Polsce, patrzę na siebie z przeszłości z większym zrozumieniem. Migracja nie jest tylko zmianą miejsca — to proces, który zmienia człowieka od środka. Uczy samodzielności, odporności i odwagi. Dla jednych będzie to najtrudniejsze doświadczenie w życiu, dla innych — największa szansa. Dla mnie stało się jednym i drugim jednocześnie.
Ulyana Ryadinskaya
Zdjęcie: Wikipedia

